این یه وبلاگ شخصیه ، بهتره عبرت بگیرید تا اینکه الگو بگیرید از من :D والّا

سفر

مرداد ۱, ۱۳۹۵ at ۱۲:۱۹ ق.ظ

من برخلاف بقیه که بعضی وقتا سر دو راهی گیر میکنن . همیشه سر دوراهی گیر کردم
بین رفتن به یه جای دیگه یا موندن تو تهران

تهران آدم رو ضعیف میکنه . موهام شروع کرده به ریختن اعصابم هم زیاد آروم نیست . همش شلوغیه . همش دوده .

اطراف تهران هم آشنایی خاصی ندارم مثلا دماوند یا بومهن .

آذربایجان با این که برای من خاطرات تلخ رو یادآوری میکنه ولی وطن من هستش ، طبیعت من هستش اونجا میتونم به ارزوهایی که دارم برسم ، مثلا خرید یه باغ و چوپانی و باغ داری و یا ارامش یا هزینه کمتر

تو تبریز میشه با پولی که الان دارم یه خونه تو جای خلوت و شیک گرفت که ساکت باشه
تو تبریز به خونواده نزدیکتر هستم ؛ هزینه های زندگی تو تبریز کمتر هستش .

ولی همین الان که داشتم توی دیوار در مورد خونه توی تبریز میگشتم احساس زیاد خوبی نداشتم .

تهران با پولی که دارم میتونم همین جایی که هستم خونه خوب بگیرم یعنی نزدیک بازار و میدان منیریه ؛ از بعضی استرس ها دور هستم و یه حس دلبستگی ناشناخته ای به تهران پیدا کردم

تو تهران یه کار دیگه هم پیدا کردم که درآمد خوبی داره و همین کار هم منو گیر انداخته . چون نیازی به پولش ندارم ولی مسوولیت قبول کردم و باید بمونم

شاید موندم تهران و یکی دو سال دیگه پول خرید خونه تو تبریز رو جور کردم و رفتم تو تبریز و یه باغ هم خریدم … انشاءالله
شعر سرگردانی

زمستان نیز رفت اما بهارانی نمی بینم
                                بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم
به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم
                                ولی از خویشتن جز گردی به دامانی نمی بینم
چه بر ما رفته است ای عمر ؟ ای یاقوت بی قیمت !
                                که غیر از مرگ گردنبند ارزانی نمی بینم
زمین از دلبران خالی ست یا من چشم و دل سیرم ؟
                                که می گردم ولی زلف پریشانی نمی بینم
خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد
                                که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم

فاضل نظری

انتخاب اصلی

اردیبهشت ۷, ۱۳۹۵ at ۳:۰۲ ب.ظ

Crash-and-Eddie-ice-age-crash-and-eddie-20910815-672-352

یه روز وقتش میرسه که انتخاب کنی ، نمیدونم توی ایران اینطوره یا توی همه کشور ها چون من فقط ایران و عراق رفتم

وقتش میرسه که باید انتخاب کنی که دوباره به دنیا بیای ولی دنیای واقعی هر چی ارزو و خیال و نقشه برای ایندت داری ول کنی ، بقیه بهت دلداری میدن که حالا وقت زیاده انگار اونا میدونن تو چقدر زنده هستی ، بعضیام بی رحمتر هستن میگن دنیای واقعی همینه بیدار شو پسر  به سمت نور نرو برگرد بیدار شو

این توی طبقه متوسط و فقیر شایع هستش ، ادمایی مثل ما که باید روی پای خودمون وایستیم و هر چقدر هم تلاش کنیم و بترکونیم شاید پول خریدن یه خونه رو جور کنیم فقط البته اینا همش توی تهران هستش

شاید اگه توی یه شهر کوچیک بودم میتونستم هم یه خونه و هم یه باغ بخرم ، پس اشتباه منم هستش که به جای اینکه توی تهران بمونم نمیرم مثلا دماوند یا ورامین و یا هر شهر دیگه ای که ارزونتر از تهران هستش

یا تبریز چون برای کار من فقط یه سیستم و اینترنت پر سرعت لازمه ، اما بعضی انرژی و نیرو ها هستش که ادم رو از همه جا میرونه شاید فقط از اذربایجان وطنم

شایدم من خیلی منفی نگر هستم ( البته همه میگن که هستی ) چون میشه مثلا سال دیگه پول جمع کنم و یه باغ بخرم من هنوز اول راهم هرچند که دیر شروع کردم

 

😀 جالب شد خودم رو قانع کردم

نصیحت کردن در بین ایرانی ها

مرداد ۱۸, ۱۳۹۴ at ۱:۰۹ ق.ظ

نصیحت کردن در بین ایرانی ها

 

یه مسئله ای که توی زندگی من زیاد تاثیر گذاشته ، نصیحت هستش و اونم گوش نکردن نصیحته

من توصیه میکنم که همیشه به نصیحت ها گوش کنید ، اکثر ادما همیشه چیزی برای یاددادن به شما دارن گوش کنید و در موردش فکر کنید شاید کل زندگی شما رو تغییر داد

 

اما مسئله اصلی این هستش که بعضی از ملت ما همیشه منتظر هستن تا شما اشتباه کنید بعد شروع میکنن به نصیحت کردن , اقا من گفتم اقا نباید اینکارو میکردی

دیدی بهت گفتم

 

اقایون عزیز این حرفو قبل از اشتباه ما بگید ، نه بعد از اون

جنگلبان و یا مستند ساز

خرداد ۹, ۱۳۹۴ at ۲:۴۶ ق.ظ

یکی از ارزوهام این بود که جنگل بان بشم و یا مستندساز طبیعت

وقتی مستند های bbc و هیومن پلانت و … رو میبینم که توی جنگل و دریا و کوه و دره هستن و همینطور پشت صحنه شون رو هم میبینم دلم میخواد یکی از اونا باشم

 

حیف شد هیچ پخی نشدیم

 

یک سال هم گذشت