یکی از رفقا کامنت گذاشته لود رفتی یا هنوز هستی؟! گفتم یه مطلبی بنویسم که چرا نرفتم و هنوز هستم

فکر مهاجرت همیشه توی سرم بود! یادمه ۱۱ ۱۲  سالم بود به دروغ به رفقام میگفتم من آمریکا رفتم ۵ ۶ سالگی

بابام یه پسرعمه داره که خودش و خانواده‌ش آمریکا بودن و همیشه وقتی میدیدمش و فرصتی دست میداد ازش درمورد آمریکا سوال میپرسیدم

بچه هاش و بچه‌های خواهرش هم آمریکا بودن، یادمه میگفت که باجناقش یه زمین چند هکتاری توی آمریکا داره و مزرعه داره و …

یادمه هیچوقت به مهاجرت تحصیلی نمیتونستم فکر کنم یعنی تلاش واقعی نمیکردم!

درس تجربی که خونده بودم توی دانشگاه نتونستم ادامه بدم یعنی دانشگاه نرفتم ! تجربی رو هم دوس نداشتم از اول دنبال سینما و نویسندگی و کارگردانی بودم

بخاطر همین رفتم دنبال انجمن سینمای جوان

( نکته اینکه ما یه خونواده متوسط هستیم ، بنیه مالی قوی نداشتیم که بخوایم با پول کارمون رو راه بندازیم )

وقتی خونواده متوسطی یعنی نه اونقدر فقیری که از آرزوهات دست بکشی و نه اونقدر پولدار که به آرزوهات برسی

خلاصه بعد ۲ سال مدرک سینمای رو گرفتم و تاکید پدرم این بود که این مدرک معتبر باشه یعنی جهانی چون بعضی کشورا اگر این مدرک رو قبول داشته باشن میتونی بری اون کشور یه دوره کوتاه مدت فیلم سازی یا همچین چیزی برداری و بعدش یطوری دستت رو بند کنی اونجا

سال ۹۳ که اومدم تهران تا یه مدت پیج اینستاگرام خرید و فروش میکردم یادمه یکی از مشتریام یه پیج میخواست برای بند موسیقیش جوون بود ولی یه طبقه از یکی از پاساژهای قوی توی لاله زار رو اداره میکرد که مربوط به صنعت برق بودش، خلاصه اون پیج قبلی بندش رو که دیدم که توی پیج شخصیش بود دیدم توی آمریکا هم رفت و آمد داره ، اینستاگرام تازه اومده بود فک کنم!

یادمه سال‌های ۹۵ ۹۶ بود نشسته بودم وبلاگ های بلاگفا رو میخوندم این وبلاگ ها خاطرات مهاجرت کسایی بودش که  سال‌های ۸۸ و ۸۹ از کشور رفته بودند

یادمه یکیشون خاطرات یه نوجوان بود رفته بود کانادا ، خیلی خوشحال میشدم وقتی میدیدم که موفق شدن و تونستن خودشون رو برسونن اونور

ولی یکی از وبلاگها عجیب بود یه جوون که نوشته بود از چندباری که رفته برای مصاحبه و افسر پرونده که یه سیاه‌پوست بوده اینو رد میکرده ، همیشه تو فکر این بودم که اون بنده خدا تونسته بره بره یا نه!

یه شبی از این شب‌هام شدید حالم گرفته بود که هر طور شده باید منم برم و دارم توی این مملکت خفه میشم

یادمه دنبال راه‌های مهاجرت از سرمایه‌گذاری بودم که یکیش فک کنم ویزای e2 و e5 بودش اون موقع دلار حدود ۴۲۰۰ بود و ویزای سرمایه‌گذاری آمریکا نزدیک ۲۰۰ هزار دلار یعنی با خودم فکر میکردم اگر بتونم ۸۰۰ میلیون جمع کنم میتونم برم، یادش بخیر چه روزایی که وقتی پولی گیرم میومد ضرب و تقسیم میکردم که چقدر دیگه لازم دارم تا ۸۰۰ میلیون رو جور کنم

اون‌سال ها هر بار لاتاری شرکت میکردم و هر سال با جمله YOU HAVE NOT BEEN SELECTED روبرو میشدم!

تا اینکه ترامپ اومد و کلا بیخیال شدم از مهاجرت

این وسط شرکت‌های حروم‌زاده ایرانی هم زده بودن تو کار کلاهبرداری از طریق ویزای eb3 ، این ویزای کارگری آمریکاست که به ایرانیا نمیدن ، شرکتای ایرانی میومدن میگفتن ما براتون میگیریم مثلا میگفتن کل پروسه ۲۰۰هزار دلار میشه شما ۵۰۰ دلار بدید براتون استارت بزنیم این صرف هزینه های پرونده و … میشه کل پروسه هم ۴ ۵ سال طول می‌کشه

یارو هم میگفت ۵۰۰ دلار چیزی نیست کخ حالا من میگم ۵۰۰ ولی دیدم تا ۴۰۰۰ دلارم از ملت تیغ میزدن ، نهایت ملت میخوردن به تراول بن و … و پرنده به جایی نمیرسید بعد ملتم یادشون رفته بود که موقع امضای قرارداد شرکت جایی تو بندا نوشته که آره مسولیتیدر قبال محدودیت‌های این مدلی نداره!

گذشت و سال ۴۰۳ رسید آخرین سال بایدن همینطوری که توی اینترنت میخوندم هر روز مناظره بین ترامپ و بایدن سر موضوع پناهجویان بود و من با خودم فکر میکردم که یه ایرونی هم ممکنه از این طریق بره ولی هیچ موقع جدی روش فکر نمیکردم

تا اینکه یه روز توی خبرها دیدم ۲۳ تا قزوینی از ونزوئلا رفتن و پیاده و زمینی با اتوبوس و قطار خودشون رو رسوندن آمریکا نشستن لب مرز منتظر مرزبانی آمریکا

بعد چند روز هم دیدم یه کاربری به اسم فیموس حاجی هی کلیپ میزاره توی اینستاگرام که میخوام از برزیل گیم بزنم به آمریکا

گیم زدن چیه ؟ Game همون بازیه که پناهنده‌ها و اینایی که حرفه ای مرز رد میکنن به مهاجرت این مدلی میگن GAME چون هر کشوری که بگیرتت پست میده کشور قبلی یا شهر قبلی و عین گیم میسوزی و میای عقب

خیلیا تخصصی گیم میزنن مسیر رو یاد بگیرن مسیر رو بفروشن یا بقیه رو پولی راهنمایی کنن مثلا توی جنگل‌های یونان و ایتالیا و …

یه اصطلاح دیگه هم داریم : خودانداز یا خویش انداز ، یعنی کسی که تنهایی و بدون قاچاقبر گیم میزنه و فقط از راهنمایی کسایی که قبلا رفتن استفاده میکنه

رفتم توی یوتیوب کلیپای فیموس حاجی رو ببینم دیدم زیرش یکی دو تا گروه تلگرام معرفی کردن رفتم عضو شدم دیدم اره مردم دارن گیم میزنن از برزیل

اونوقتا پروازهای ونزوئلا بسته شد بود، از شانس من هم پاسپورتم سفارت برزیل بود برای ویزای برزیل و البته فستيوال تومارولند

منم تصمیم گرفتم اگر ویزام در بید بپیچم برم سمت آمریکا ، اما هیچوقت ویزام در نیومد، سفارت برزیل که فله ای ویزا میداد گرا دستش اومده بود که جریان چیه و بخاطر همین ویزاها رو یکی در میون رد میکرد منم ویزام جزو ردیا بود

خلاصه که الان که دارم این مطلب رو می‌نویسم هنوزم ایرانم

چه میشه کرد

ای عاشقان ای عاشقان زنجیر پای خود منم
تن خسته ام همچون شرر شوق فنای خود منم
راه گریز از این قفس بر من نمی بندد کسی
بر پای تاول دیده ام بند وفای خود منم
آئینه چشمان او صد رنگ بازی میکند
گر من سیه روزم بدان رنگ بلای خود منم
چشم امید از یاری یاران جانی بسته ام
در خلوتی بی مدعا دست بدعای خود منم
در بی نیازی های من همت اگر نازد روا
در خلوت بی خویشتن درد آشنای خود منم

ترانه ای از هما میرافشار

وقت کنم یه مطلبی در مورد بزرگ شدن بنویسم اینجا

اینا نظرات شخصی منه ، من نه کارشناسم نه ادعایی دارم یه سری چیزا و تجربیاتم رو مینویسم بمونه يادگار

فک کنم یکی از همین مضایا و معایب بزرگ شدن ه الزایمر و فراموشی باشه

راستش وقتی ایده این مسئله به ذهنم رسید نشسته بودم در بحر عمیق تفکر غوطه ور شده بودم

با خود فکر میکردم آدم چشم بهم میزنه بزرگ میشه ، تا 30 سالگی بزرگ شدن برات معنای خاصی نداره البته برای امثال ماها که از بچگی کار سخت نکردیم ، وگرنه خیلی ها از 15 سالگی بزرگ میشن ولی در کل مسئله اینه که یهو بخودت میای میبینی که همه چی دور و برت رنگش عوض شده و مسئولیت ها اومده جلو

نگاه ملت بهت عوض شده و باید ببینی که قراره چیکار کنی ؟ گلیم خودت رو از اب بکشی بیرون یا نه

یهو بخودت میای میبینی دیگه اون قوه تخلیت مثل سابق نیستش ، صدای اضافی آزارت میده! حوصله بحث و دعوا با کسی نداری و این ها همه نشانه بزرگی هستش ، هر چی بزرگتر میشی احتمالا دنبال خلوت بیشتری برای خودت هستی و …

بنظرم بزرگترین نشونه بزرگ شدن رها کردن و بی خیال شدنه ! آره ! بعضی وقتا باید بی خیال بشد و بگذرید از چیزی که فکر میکنید حقتون هستش ولی بهر طریقی از دستش میدید ، زیاد به یک چیز دل نبندید

زندگی یه جاده هستش و شما همه ش دارید درش جلو میرید ، یه کوله پشتی هم پشتتونه ! پس بارتون رو سبک کنید ! لازم نیست از گذشته هر چیزی رو داخل این کوله بزارید و پیشرفتتون رو کند کنید ! چنتا درس عبرت و تجربه کافیه

بسم الله رحمانِ رحیم و صل الله علی سیدنیا و نبینا محمد صلی الله علیک و آله
دوستان و عزیزان خودم و شمارا به تقوای الهی دعوت میکنم

این مطلب در مورد کمالگرایی و سقوط هستش مطلب منظمی نیستش و هر چیزی که در حیطه همین موضوع به ذهنم میرسه رو مینویسم شاید که چراغی باشد برای آیندگان و گذشتگان

درک آرمانگرایی برای جامعه یخورده سخت هستش ، یعنی شما اگر قبول داری که اگر به جای این ژیگول بازیا میرفتم آرایشگری و نجاری یاد میگرفتم و نونم توی روغن بود من نمیتونم با شما بحث کنم

عموما اکثر ادما دنبال آرزوهاشون نمیرن یعنی به یک زندگی عادی راضی هستن ، اصلا مسئله ای نیستش هر آدمی هدف خودش رو انتخاب میکنه
ولی بخشی از مردم آرمانگرایی رو انتخاب میکنن ، آرمان و اهداف بلند پروازانه ، شاید این هدفا توی ایران بلندپروازی باشه ولی توی یه کشور پیشرفته قابل دسترسی باشه
مسئله اصلی توی ایران انتخاب هدف هستش و راه های رسیدن به اون
بزارید یه مثال براتون بزنم ، مثلا بازیگری ، بازیگری یکی از اون کارایی هستش از نظر اکثر ما یه آرزو و هدف بزرک هستش و جایگاه ویژه ای داره
حالا فرض کنید یه آدم عادی بخواد بازیگر بشه ، هزاران هزار بدبختی جلوش هست اول باید بره یه کلاس بازیگری که استادشون یه آدم گردن کلفت هستش و پول زیادی خرج کنه تا اون رو هم انتخاب کنن برای یه نقش دسته چندم ، و حالا فرض کنید که طرف توی یه شهر دور باشه چه اتفاقی میافته بخواد تا خودش رو به تهران برسونه
بعضیا از تئاتر شروع میکنن تا پایه شون قوی بشه و ممکنه صدسال هم طول بکشه تا یه بازی جلوی دوربین بهشون برسه
حالا شما فرض کنید که شخصی پدرش بازیگر و تهیه کننده یا کارگردان هستش چقدر کارش راحت میشه ؟ یارو از 5 سالگی میره جلوی دوربین و ترسش میریزه و از استادهای سر صحنه مفت و مجانی استفاده میکنه ، بقیه بخاطر روابط به این بچه نقش میدن و …
تقریبا 98 درصد بازیگرا و هنرمندای اصلی سینما همینطوری شدن دیگه
یارو امیر جدیدی مربی تنیس هومن سیدی بوده ، من اصلا نمیدونم تنیس چی هستش و یک ساعت بازیش چقدر پول لازم داره ، یا مثلا بازیگرایی که پدرشون بازیگر بوده یا باران کوثری که پدر و مادرش کارگردان و تهیه کننده صداوسیما هستش
( این قضیه فقط مثال هستش و فقط بازیگری رو در نظر نگیرید )

خانواده

حالا فرض کنید یه نفر توی یه خانواده کشاورز ، دکتر یا مهندس یا هر چیزی بدنیا بیاد و دلش بخواد شاعری ، خواننده یا هر چی بشه ، مثلا پدرش دکتر باشه خودش بخواد کشاورز بشه یا گلخونه راه بندازه ، یا پدرش کشاورز باشه و خودش بخواد نقاش بشه

بر خلاف این شعرایی که ملت میسرایند که خانواده نقشی توی زندگی آدم نداره اتفاقا خانواده نقش اساسی داره ، شما توی 15 سالگی چه اختیاری از خودت داری که مثلا بخوای بری کلاس گیتار یا هر چیزی توی این مایه ها و پدر و مادر ازت حمایت نکنن
خوانواده های ما درکی از آرمانگرایی و این مسائل ندارن ، تقصیری هم ندارن ، تفکر اونا اینه که بچه ها باید نون آور خونه باشن ، و یه زندگی عادی داشته باشن ، امنیت از نظر اونها همین هستش یه شغل ثابت و بیمه و تمام حالا بچه به سنی میرسه که ذهنش شکل میگیره 15 تا 16 سالگی و 90 درصد بچه ها توی این سن وابسته خونواده هستن ، حالا خونواده چه نصیحت و کمکی به بچه میکنه ؟ نهایت اینه که میگن درست رو بخون یه کاره ای برای خودت بشو و اخرش هم همین میشه
اون 10 درصدی که از بچگی کار میکنن هم ذهن باز 99 درصدشون تفکرشون بخاطر شغل شکل گرفته یعنی اوناهم معتقدن باید عین سگ کار کرد و نهایت یه پراید و در اخر یه پرشیا سفید داشت و یه دختر خشگل چشم و گوش بسته از روستا هم گرفت و تمام

خونواده موفقیت آدم رو میخوان ولی درکی از آرمانگرایی ندارن

بیماری آرمانگرایی

آرمانگرایی توی ایران خودش افسردگی میاره ، بخاطر شرایطی که بالاتر اشاره کردم ، یعنی شما هر چی تلاش میکنید و کمتر از اون چیزی که انتظار دارید نتیجه میده تلاش رو کمتر میکنید ، بعضی وقتا این تلاش باعث سقوط به حتی پایینتر از زندگی عادی میشه ، خیلیا میگن اگه دنبال آرمانگرایی هستی پس باید خودت هم تلاش کنی که واقعیت اینه که در اکثر موارد بخاطر چیزی که بالا توضیح دادم تلاش حتی از اندازه معمولی هم پاییتر میاد

آرمانگرایی چس کلاس نیستش که ادما از دور اشاره کنن بگن فلانی رو ببین چه فیس و افاده ای داره میاد ، این مسئله ذهنی هستش یعنی توی ذهن شکل میگیره و ریشه میزنه و ریشه هاش عمیق میشن و کنترل ذهن رو میگیرن

شانس توی زندگی خیلی تاثیرگذار هستش بنظر خودم ، یعنی تلاش 30 درصد و بقیه ش شانس هستش

خیلی آدم میشناسیم که تلاش کردن ولی اخر کار اونطوری که دیدن نتیجه نگرفتن ، مثلا طرف خدای فوتبال هستش ولی توی شهرشون تیم فوتبال حرفه ای نیستش پولم نداره بیاد تهران مثلا نون آور خونواده هستش

یا همونطور که بالاتر گفتم طرف توی یه خونواده پولدار به دنیا میاد باباش مسئولی چیزی هستش و یارو اصلا لازم نیست که حتی تلاش کنه همه چی در اختیارش هست و هر چی بخواد به دست میاره

حالا شما ممکنه توی زندگی همین شانسا بهت بخوره ، یهو از رو زمین میلیونی پول پیدا کنی یا با یه آدم درست و حسابی آشنا بشی یا با یه دختر یا پسر پولدار ازدواج کنی و به خودت بگی خب من دیگه از این زندگی چی میخوام

بخاطر همینه که میگم زندگی بخش زیادیش روی شانس هستش

شکست

شکست رو هم نمیشه درست و حسابی توضیح داد که چی شکست باشه ، شاید شما الان وضعیتت رو برای یک توضیح بدی که از نظر خودت شکست هستش ولی طرف برگرده بگه خیلیا آرزو دارن جای تو باشن راستم میگن ، چون هدف اونا متفاوت هستش و هدف شما یه چیز دیگه

موفقیت تعاریف زیادی داره و هر کس یجوری تعریفش میکنه برای یکی پراید یعنی موفقیت و برای بعضی BMW

من نمیخوام بگم کمالگرایی بد هستش یا خوبه یا چیز ویژه ای هستش ، هر چی هست شما باید برای رسیدن به هدفت تلاش کنی ، اگر 20 هم نشدی لااقل 18 بشی

به دنیا اومدن توی ایران مثل شروع کردن لیگ برتر با 10 امتیاز منفی هستش ، واقعیتی هستش که فعلا غیر قابل انکار هستش

مطالب زیاد هستش و فعلا ذهنم قدرت دسته بندی نداره و نمیتونم منظم بنویسم اگر چیزی به ذهنم اومد اضافه میکنم

یکی از ایده هام این بود که یه انیمیشن بسازم با قیافه خودم و توش ماجراجویی کنم

کل ایده های مربوط به داستان هام رو به صورت انیمیشن در بیارم و با شخصیت کارتونی خودم توشون خرابکاری کنم 😀

شبیه خواب میشد

حسرت 5 – 6 سال از عمرم که الکی تلف شد . وقتی همینطوری بدون هیچ برنامه ای رفتم نشستم سر کلاس تجربی و این شد رشته من در حالی که یک درصد به پزشکی علاقه ای نداشتم .

من به هنر و کامپیوتر علاقه داشتم ولی کسی راهنمایی نکرد , اون موقه تنبل ها رو میفرستادن کار و دانش و فنی حرفه ای ، کاش منم میرفتم امروز لااقل یه مدرک داشتم

حسرت اینکه در اون 5 سال پشت سیستم چیز به درد بخوری یاد نگرفتم ، البته به جز سئو . میتونستم زبان یاد بگیرم ، میتونستم برنامه نویسی یاد بگیرم .

حسرت نرفتن به دانشگاه ، موقعی که جوونتر بودم و حوصله داشتم دانشگاه نرفتم ، کلا درس و دانشگاه رو قبول نداشتم از نظر روش تحصیل ولی حالا میبینم اینام یه زمانی لازم میشه

حسرت این دو سه سالی که توی تهران بودم و نرفتم دنبال مدارک فنی مربوط به کامپیوتر که خیلی راحت میتونستم همه ش رو بگیرم و خیلی جلو بیافتم

چس حسرتی برای نریختن بیمه ام ، وقتی تونستم معافیت بگیرم از همون روز باید بیمه میریختم برای خودم الان به جای یک سال بیمه 4 سال بیمه و سابقه کاری داشتم

درس نخوندن و نداشتن سابقه کار زیاد باعث شده که الان توی این مملکت گیر بیافتم ، یه مشت عقده ای چسکی ( بلا نسبت دانشجویان ) که رفتن خارج به ریش ما بخندن .

حالا دیگه انگیزه زیادی برای ادامه ندارم ، ادامه همه چیز ، مثل اینکه باید مهر ” تکراری ” و ” مثل همیشگی ” روی پرونده زندگی ما بخوره و بره توی بایگانی

شاید بگید 99 درصد تقصیر خودته ، شاید ولی زمان انتخاب رشته خونواده و مشاور تحصیلی میتونستن کمکم کنن که هیچ کمکی بهم نکردن

روزای زمستون چه زود میگذره

NO COUNTRY FOR OLD MEN

امروز ایمیل اگاه سازی یه نظر برای این پستم برام اومد تحصیل اینده کنکور و سرگذشت تحصیل ، من توی این پست یه مشورت خواسته بودم برای ادامه تحصیل در اسفند 92 که به خاطر ترس از ریاضیات نرفتم و همینطور میگفتم زمان رو از دست دادم ، من همیشه افسوس زمان رو میخوردم و مینداختم تقصیر بقیه که کمکم نکردم ولی توی این یه مورد خریت از خودم بود 1 سال و 6 ماه رو الکی اینجا از دست دادم شاید اگه وارد درس میشدم الان 1.6 سال جلو بودم ولی شاید هم چیزای دیگه رو از دست میدادم شایدم نه ، شاید باعث میشد با انگیزه بیشتر و بهتری زندگی کنم با ادمای جدید اشنا بشم و درسم زندگیم رو بهتر کنه

حالا نمیدونم چیکار کنم ، زمان میگذره و برای شروع دوباره دیرتر میشه ، و من دوباره با سردرگمی بیشتر خودم رو در برابر زمان از دست رفته و اینده مبهم و ارزوهای دست نیافته میبینم

من برخلاف بقیه که بعضی وقتا سر دو راهی گیر میکنن . همیشه سر دوراهی گیر کردم
بین رفتن به یه جای دیگه یا موندن تو تهران

تهران آدم رو ضعیف میکنه . موهام شروع کرده به ریختن اعصابم هم زیاد آروم نیست . همش شلوغیه . همش دوده .

اطراف تهران هم آشنایی خاصی ندارم مثلا دماوند یا بومهن .

آذربایجان با این که برای من خاطرات تلخ رو یادآوری میکنه ولی وطن من هستش ، طبیعت من هستش اونجا میتونم به ارزوهایی که دارم برسم ، مثلا خرید یه باغ و چوپانی و باغ داری و یا ارامش یا هزینه کمتر

تو تبریز میشه با پولی که الان دارم یه خونه تو جای خلوت و شیک گرفت که ساکت باشه
تو تبریز به خونواده نزدیکتر هستم ؛ هزینه های زندگی تو تبریز کمتر هستش .

ولی همین الان که داشتم توی دیوار در مورد خونه توی تبریز میگشتم احساس زیاد خوبی نداشتم .

تهران با پولی که دارم میتونم همین جایی که هستم خونه خوب بگیرم یعنی نزدیک بازار و میدان منیریه ؛ از بعضی استرس ها دور هستم و یه حس دلبستگی ناشناخته ای به تهران پیدا کردم

تو تهران یه کار دیگه هم پیدا کردم که درآمد خوبی داره و همین کار هم منو گیر انداخته . چون نیازی به پولش ندارم ولی مسوولیت قبول کردم و باید بمونم

شاید موندم تهران و یکی دو سال دیگه پول خرید خونه تو تبریز رو جور کردم و رفتم تو تبریز و یه باغ هم خریدم … انشاءالله
شعر سرگردانی

زمستان نیز رفت اما بهارانی نمی بینم
                                بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم
به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم
                                ولی از خویشتن جز گردی به دامانی نمی بینم
چه بر ما رفته است ای عمر ؟ ای یاقوت بی قیمت !
                                که غیر از مرگ گردنبند ارزانی نمی بینم
زمین از دلبران خالی ست یا من چشم و دل سیرم ؟
                                که می گردم ولی زلف پریشانی نمی بینم
خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد
                                که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم

فاضل نظری

یه روز وقتش میرسه که انتخاب کنی ، نمیدونم توی ایران اینطوره یا توی همه کشور ها چون من فقط ایران و عراق رفتم

وقتش میرسه که باید انتخاب کنی که دوباره به دنیا بیای ولی دنیای واقعی هر چی ارزو و خیال و نقشه برای ایندت داری ول کنی ، بقیه بهت دلداری میدن که حالا وقت زیاده انگار اونا میدونن تو چقدر زنده هستی ، بعضیام بی رحمتر هستن میگن دنیای واقعی همینه بیدار شو پسر  به سمت نور نرو برگرد بیدار شو

این توی طبقه متوسط و فقیر شایع هستش ، ادمایی مثل ما که باید روی پای خودمون وایستیم و هر چقدر هم تلاش کنیم و بترکونیم شاید پول خریدن یه خونه رو جور کنیم فقط البته اینا همش توی تهران هستش

شاید اگه توی یه شهر کوچیک بودم میتونستم هم یه خونه و هم یه باغ بخرم ، پس اشتباه منم هستش که به جای اینکه توی تهران بمونم نمیرم مثلا دماوند یا ورامین و یا هر شهر دیگه ای که ارزونتر از تهران هستش

یا تبریز چون برای کار من فقط یه سیستم و اینترنت پر سرعت لازمه ، اما بعضی انرژی و نیرو ها هستش که ادم رو از همه جا میرونه شاید فقط از اذربایجان وطنم

شایدم من خیلی منفی نگر هستم ( البته همه میگن که هستی ) چون میشه مثلا سال دیگه پول جمع کنم و یه باغ بخرم من هنوز اول راهم هرچند که دیر شروع کردم

😀 جالب شد خودم رو قانع کردم

ساعت 3.10 دقیقه هستش

طبق یه عادت یک سال و چندماهه بدون دلیل بیدار هستم و الکی دارم کارهای اینترنتیم رو انجام میدم

از کلاس زبانم عقب موندم ولی این کامپیوتر رو با کمال میل دارم انجام میدم ، صدا جا رو کشیدن رفتگرهای مهربون محله میاد ، اینجا محله خونوار نشین نیستش و همش پره از وزارت خونه و اداره ، به خاطر همین ویوی اتاق من زیاد جالب نیست …

نمیتونم بگم زندگی میتونست بهتر یا بدتر از این باشه ، فکر میکنم 80 درصد زندگی الان من دست خودم بوده

فکر میکنم بیلبو بگینز هستم با نسلی از دو طرف توک ها و بگینز ها که از یک طرف خونه گرم و نرم و اجاق دل انگیزم رو میخوام و از سمت دیگه ی ماجراجویی غیر منتظره

وقتی به جهانی بیرون نگاه میکنم میبینم گاندالف راست میگه : جهان اون بیرونه نه توی کتاب ها

ولی بیرون اومدن از لاک خیلی سخته

شاید یه زمانی وقتش برسه مثل بیلبوی پیر این حلقه قدرتو از دستم در بیارم و برم دوباره کوه هارو ببینم ، بیلبو بودن خیلی سخته شاید اون دلبستگی هاش زیادتر از من بوده و شایدم کمتر اما اون رفت ، دوباره هم رفت و برگشت

نصیحت کردن در بین ایرانی ها

یه مسئله ای که توی زندگی من زیاد تاثیر گذاشته ، نصیحت هستش و اونم گوش نکردن نصیحته

من توصیه میکنم که همیشه به نصیحت ها گوش کنید ، اکثر ادما همیشه چیزی برای یاددادن به شما دارن گوش کنید و در موردش فکر کنید شاید کل زندگی شما رو تغییر داد

اما مسئله اصلی این هستش که بعضی از ملت ما همیشه منتظر هستن تا شما اشتباه کنید بعد شروع میکنن به نصیحت کردن , اقا من گفتم اقا نباید اینکارو میکردی

دیدی بهت گفتم

اقایون عزیز این حرفو قبل از اشتباه ما بگید ، نه بعد از اون